முரண்வெளி

தலைக்கவசம், கனமான சீருடை, துப்பாக்கி, தொடர்புச் சாதனம் மற்றும் கவலைகள் பயங்களைத் தாங்கியவாறு வெயிலுக்குக் கீழ் வீதியில் நிற்பது அவனது கடமை. பாதையில் நிற்கும் அவனது படைப்பிரிவே சமாதானத்துக்கான பாதையில் நிற்பதாக பேப்பரில் பார்த்த குறிப்பு அவனுக்கு ஞாபகம் வந்தது. சிரித்த கணத்தில் மேலுதட்டு வியர்வையை களைப்புடன் உணர்ந்தான். கைக்குட்டையால் நெற்றியையும் மேலுதட்டையும் அழுந்தத் துடைத்தவாறு நாளை மறு நாளில் இருந்து தனக்கு கிடைக்கவிருக்கும் மூன்று மாத கால விடுமுறையினை ஆசுவாசத்துடன் நினைவூட்டிக்கொண்டான். நின்று நின்று கால் உளைவதை உணர்ந்தவன் அருகில் இருந்த இடிந்த மதில் துண்டொன்றில் அமர்ந்து கொண்டான். தன்னுடைய சீருடைக்கும் ஆயுதங்களுக்கும் அந்நியமானவனாக திடீரெனத் தன்னை உணர்ந்தான். தனக்கும் அவற்றிற்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை என்பது போலுணர்ந்த மறுகணமே தாங்க முடியாத சுய பரிதாபம் ஏற்பட்டது.. தாகம் எடுத்தது. போத்தலினுள் குடிநீர் முடிந்திருந்தது. ஆத்திரத்தில் எட்ட இருந்த கல்லொன்றை பூட்ஸ் காலால் உதைத்தான். எச்சில் கூட்டி விழுங்கி பின் உதடுகளை நாவால் ஈரப்படுத்திக்கொண்டான்.
வெய்யில் அவனுக்கு அறவே பிடிப்பதில்லை . குளிர் நிழல்களால் ஆன தரை கொண்டது அவன் கிராமம். அதன் நீர் நிலைகளையும் தாமரைக் குளங்களையும் ஆதங்கத்துடன் நினத்துக் கொண்டான். மூன்று வருடங்களாக பெரும் சிக்கல்கள் இன்றிக்கழிந்து போன அவனது பணி தற்போது மிகவும் சிரமமூட்டக்கூடியதொன்றாகவும் அச்சம் தக்கூடியதாகவும் மாறிவிட்டது. கிரனேட்டுகள் எந்நேரமும் வீசப்படலாம் என்பது மட்டுமே அவன் இந்த வெய்யிலிலும் மயங்கி விழுந்து விடாமல் பார்த்துக் கொள்ளும் ஒரே காரணி. பெரிய கருமேகம் ஒன்று சூரியனை மறைத்துக் கொண்டது. குளிர்ந்த காற்றாக பத்மாவை அவன் உணர முடிந்தது. ஒரு குறுஞ் சிரிப்பு அவன் உதடுகளில் ஓடி மறைந்தது. நாளைக்கு இதே நேரம் வவுனியா கழிந்த பிறகு தானும் அவளும் ரயில் ஜன்னலோர இருக்கை நெருக்கத்தில் செய்யக்கூடியவற்றை மீண்டும் காட்சிப்படுத்தி ஊகித்தான்.அந்த நினைப்பு அவனுக்கு மிகுந்த சந்தோஷத்தை தந்தது.
மேகம் மீண்டும் விலகியது. தங்கியிருக்கும் பதுங்கு அரணுக்கு செல்வதற்கான பேரவா அவனுள் தோன்றியது. ஜினசேன தயாரித்துத் தரும் நெல்லிக்கோர்டியல் மீதுஅவனுக்கு திடீர்க் காதல் ஏற்பட்டது.

மல்லிகை கொடியை தகரக்கூரைகளுக்கும் மண்மூடைகளுக்கும் மேலாகப்படர விட்டு ஜினசேனவும் மூன்று வருஷம் முன்பு சமரில் பலியான நிசங்கவும் அவ்வரணின் உள்ளே நிலவும் வெப்பத்தைத் தடுத்திருந்தனர். காலப் போக்கில் கொடி கிசுகிசுவென்று வளர்ந்து அரணை அடையாளம் தெரியாதவாறு மறைத்திருந்தது. பாம்பு, புழு, பூச்சி பயம் என்பதால் சொந்தச் செலவில் கம்பி நெற் அடிக்க வேண்டி இருந்தது. கூரையில் நீக்கல் இல்லாமல் பேப்பர் ஒட்ட வேண்டியும் இருந்தது. ஆனால் ஜினசேன, எதைப் பற்றியும் கவலைப் படாமல் ஜப்பான் ரோஸ்களையும் வாடாமல்லியையும் அரண் சூழலில் வளர்க்கத் தொடங்கியிருந்தான்.
மூன்று மாதங்களுக்கு முன்பெல்லாம் இரவின் சுகமான குளிருடன் கலந்து வரும் மல்லிகையின் சுகந்தத்துடன் ஜினசேன மார்பு ரோமங்களுக்குள் ஊதி விளையாடும் சிகரெட் புகையின் கதகதப்பையும் சேர்த்து அனுபவிப்பது ஒரு சுகானுபவமாக இருந்தது. ஜினசேனவுடன் இருப்பதென்பது போதை மருந்தேற்றிக் கவலைகளை மறந்து போகச் செய்வதைப் போன்றது எனவும் அவன் சிந்தித்ததுண்டு. ஆனால் இப்பொழுதெல்லாம் புணர்விற்கான வாதை முற்றிய தருணங்களில் நிகழும் யந்திரமயமான செயற்பாடாக அது மாறி விட்டது. சுய பரிதாபத்தையும் இழிவுணர்வையும் ஏற்படுத்தும் ஒன்றாகவும் தவிர்க்க முடியாததாகவும் அது மாறிவிட்டது. மேலும் ஜினசேனவை இவன் குதத்தில் புணருகையில் ஜினசேன முனகியவாறே வீதியை அவதானிக்க வேண்டிய நிர்ப்பந்தம் ஏற்பட்டுவிட்டிருக்கிறது. ஒருமுறை ஜினசேனவின் வாயில் குறியைக் கொடுத்து விட்டு அவனது தலைமயிரை அளைந்தவாறு வீதியை அவதானித்துக் கொண்டிருந்தான். தூரத்தில் தெரிந்த ஒளிப்பொட்டொன்றின் மீது பயத்துடன் கூடிய கவனம் பதிந்ததில் ஸ்கலிதமாகு முன்னரே உறுப்பு சிறிதாகி விட்டது. பின் ஜினசேன ஆயிரம் வித்தை காட்டி அதை விரைப்படையச் செய்ய வேண்டி இருந்தது.
இந்த பதுங்கு அரணுக்கு வந்து சேர்ந்த காலத்தின் ஆரம்ப நாட்களில் ஜினசேன ஒரு அண்ணன் காரனைப் போலவே நடந்து கொண்டான். இவன் இருபதுகளின் தொடக்கத்திலும் அவன் முப்பதுகளின் நடுவிலுமாய் இருந்தது அதற்கு ஒரு காரணமாயிருக்கலாம். ஜினசேன சற்று நாட்செல்லச்செல்ல ஒரு நெருங்கிய நண்பன் போல பேப்பர்களில் பிரசுரமாகியிருந்த யசோதாவின் புகைப்படத்தின் கிளுகிளுப்பூட்டும் அம்சத்தை அதன் பின் ஊரின் காதற்பொழுதுகளை கிளர்ச்சிகளைப் பேசத் தொடங்கினான். இதுவே குளிக்கும் போது இவன் மார்பின் அடர் ரோமத்தை அவன் கிண்டல் செய்வதாய் அவனது மதர்த்த மார்பகங்களை இவன் கிண்டல் செய்வதாய் வந்து முடிந்தது. இவ்வாறான நாட்களின் மாலைப் போதொன்றில் இவன் சிறுநீர் கழிப்பதற்காக கையில் பிடித்திருந்த குறியை ஜினசேன உற்றுப்பார்த்துச் சிரித்ததில் இருந்து போடப்பட்ட இந்த ஒப்பந்தம் இவனுக்குத் தற்போது அலுத்து விட்டது. உறவின் ஆரம்பக் காலத்தில் இருந்த அசிங்க உணர்வு மீண்டும் வந்து சேர்ந்திருக்கிறது. தொடக்கத்தில் ஜினசேனவின் உறுப்புக்காகப் பிரித்த உதடுகளை விகாரையில் புத்தர் முன் பிரிப்பதற்கு மிகவும் சங்கடப்பட்டான். இப்பொழுதெல்லாம் ஜினசேனவுடனான புணர்ச்சி அருவருப்பாகத் தோன்றுவதற்கான காரணம் வேறு என்பதை அவன் அறிவான். அந்த உறவை விடவும் பத்மாவை முலைகளாகவும் உதடுகளாகவும் பின்னங்களாகவும் சந்தனாதித் தைல வாசனையாகவும் உணர்ந்தபடி சுயமைதுனம் செய்வது அவனுக்கு உவப்பாயிருக்கிறது. சுயபோகத்தின் பின்னரான வெறுமையும் அச்சமும் சுயபச்சாத்தாபமும் அவனை சோர்வச்சமடையச் செய்தபோதும் வேறெந்த நிகழ்வும் தன்னை நிம்மதியடையச் செய்ய முடியாது - இரண்டு அல்லது மூன்று நிமிடங்களுக்கேனும் - என்பதை அவன் நன்கு அறிந்திருந்தான். பத்மா முலைகளாகவும் சந்தன்னாதித் தைல வாசனையாகவும் உணரப்படாத பொழுதெல்லாம் அவன் மனது கவலையும் விரக்தியும் நிரம்பித் தளும்பத் தொடங்கி விடுகிறது.

பத்மா இவனுக்கு அறிமுகமாகி சில மாதங்கள் கூட ஆகியிருக்காது என்ற உண்மை மீது இவனுக்குப் பலத்த சந்தேகம். பல ஜென்மப் பிணைப்பு பந்தம் என நீளும் அவனது கவிதைகள் இந்தச் சந்தேகத்தின் அடிப்படையிலானவையே. பத்மாவின் தம்பி மூலமாகத் தான் பத்மா இவனுக்கு அறிமுகமானாள். இவன் இங்கு வர முன்னரே பத்மாவின் தம்பி ஜினசேனவுக்கு சிகரெட் வங்கித் தர அது வங்கித் தர இது வங்கித் தர என உபயோகப்பட்டுக்கொண்டிருந்தான். இவனுக்கு பத்மாவின் தம்பியை மிகவும் பிடித்திருந்தது. பொடிமல்லியை நினைவூட்டுவதாயிருந்த அவனது தோற்றமும் செயற்பாடுகளும் இனிப்புகள் வங்கித்தருவதற்கான காரணங்களாயிருந்தன. பத்மாவைக்காட்டி தனது அக்கா என அவன் அறிமுகப்படுத்திய நாளிலிருந்து இனிப்பு வங்கித் தர வேறு காரணமிருந்தது.
ஒரு முறை இவனது தாயாருக்கு உடல்நிலை சரியில்லை என்று தகவல் வந்தது. றக்ரர் ஒன்றை சொந்தமாக வாங்கிக் கொள்ளும் பொருட்டு இவன் சேர்த்து வைத்திருந்த பணம் முழுதும் தாயின் வைத்திய செலவுக்குக் கரைந்து கொண்டிருந்ததில் இன்னும் எத்தினை நாளைக்கு முகாமில் கிடக்கவேண்டியிருக்கப் போகிறதோ என்ற கவலைகள் கூடியது. யோசனைகள் முற்றிய நாளொன்றில் கோயிலுக்குப் போய்க் கொண்டிருந்த பத்மாவையும் பொடிமல்லியையும் இவன் கண்டான். கண்கலங்கியவாறு அரைகுறைத் தமிழில் விபரம் விளக்கி தாயின் பெயரும் நட்சத்திரமும் சொல்லி அர்ச்சனை செய்யச் சொன்ன போது சத்தியமாக அவன் மனதில் எவ்வித மென்னுணர்வுகளும் இருக்கவில்லை. பத்மா, பூசை முடிந்து வீடு திரும்புகையில், தேங்காய்ப் பாதியொன்றினுள் குங்குமம், திருநீறு, வீபூதி, நித்தியகல்யாணிப் பூக்கள் வாழைப்பழம் இட்டு நிரப்பி அவனிடம் தந்தாள். சைகையும் சிங்களமும் இதந்தரு புன்னகையும் கலந்த மொழியொன்றில் அவனது தாய் குணமாகி விடுவாள் என பத்மா கூறிய நொடியிலிருந்து அவளை குளிர்ந்த காற்றாக, சந்தனாதித் தைல வாசனையாக, புன்னகையாக உணரும் செயற்பாடு இவனுள் தொடங்கியிருந்தது.
வெசாக்கின் போது இதய வடிவிலான வெசாக் கூண்டொன்றை பத்மாவுக்கென வடிவமைத்துப் பரிசளித்தான். சனங்களுக்குக் கொடுப்பதற்காக படைத்தலமையகம் அளித்திருந்த பாற்சோற்றுப் பார்சல்கள், உடைகள், பலகாரங்கள், போன்றவற்றை வெற்று ஷெல் பெட்டியொன்றினுள் இட்டு பத்மா வீட்டிற்கு அனுப்பி வைத்திருந்தான். பிரத்தியேகமான இத்தகைய செயற்பாடுகளின் மூலம் தன்னைப் பத்மாவிடம் சொல்லிவிட முடியும் என அவன் நம்பினான். பதிலுக்கு, பொடிமல்லியுடன் தெருவில் கிரிக்கெட் விளையாடுகையில் அவள் முகம் புன்னகையுடன் ஜன்னலருகே தெரிந்தது. பிறிதெரு நாள் வீதியால் சென்று கொண்டிருந்த இவள் தடுமாறி கல்தடக்கி விழவும் அவன் ஓடி வந்து பிடிக்கவும் நாடகத்தனமாக காதல் தொடங்கியாகி விட்டது. விழுந்த பத்மா, பேச்சுச் சிங்களம் புத்தகம் அவன் கண்களில் பட வேண்டும் என்பதற்காகவே பிறிம்பாய் அதை விழுத்தினாள். அது அவனது கவனத்தை ஈர்க்கும் வகையில் விழுந்து கிடந்தது. ‘சிங்களம் படிக்கிறது? .. ஆ?’ என்று கேட்டவாறு முதல் பக்கத்தைத் திறந்த அவன் அதிர வேண்டியிருந்தது. அவனது பெயர் நெளிநெளியாக சிங்களத்தில் எழுதப்பட்டு வண்ணாத்துப் பூச்சி ரோஜாப்பூ படங்கள் கலர் பேனைகளால் வரையப்பட்டு இருந்தது. இரண்டு இதயங்களும் ஒரு அம்புக்குறியையும் தெளிவாகவே பத்மா கீறியிருந்தாள். புத்தகத்தைப் பறித்துக் கொண்டு ஓடிவிட்டாள் அன்று. இச்சம்பவத்துக்குப் பின் வீட்டுக் கேற்றடிக்கு முற்றம் கூட்ட வரும் அவளை இவன் ஒருவித உரிமையோடு உற்றுப் பார்ப்பதும் சைகைகளை வெட்கத்துடன் அவள் பரிமாறிக்கொள்வதும் நடந்தன.
சம்பளத்தில் வீட்டுக்கு அனுப்புவது, தனியான வோக்மன் வாங்க, றக்ரர் வாங்க என்று சேமிப்பது போக தங்கச்சிக்காரிக்கு தோடு வாங்கவெனவும் பணம் சேமிப்பில் வைத்திருந்தான். அந்தப் பணத்தில்தான் தீபாவளி வந்த போது சாறி ஒன்றும் குமாரோதய வர்த்தகப் பதிப்புக்களும் வாங்கி இதயம் அச்சிடப்பட்ட பரிசுப்பொதித் தாளில் பொதிந்து பத்மாவுக்கென பரிசளித்தான். அந்தச் சேலைஅவளுக்குப் பிடிக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே பொடிமல்லியிடம் 50 ருhபாய் லஞ்சம் கொடுத்து அவளுக்குப் பிடித்தமான கலரைத் கெரிந்து கொள்ளவேண்டியிருந்தது. அதன் பின்னான அவர்களுடைய இரகசியச் சந்திப்பில் வீட்டில் சங்கடத்தை ஏற்படுத்திவிட்டானென கடிந்து கொண்டாள். பதிலுக்கு அவள் அதை எங்கனம் சமாளித்தாள் என அவன் வினவிக்கொண்டிருக்கவில்லை. அவளுடைய கோபத்தின் இடுக்குகளில் வெளித்தெரியும் புனித காதலை அவதானித்தவாறு குறுநகை புரிந்தான். அவள் அவனது மார்பில் குத்திச் சிரித்தாள்.
அவனுடைய மூன்று சகோதரிகள் பற்றி, அவர்களுக்குப் பிடித்தமானவை பற்றி, நகைச்சுவையாக உரையாடுவது அவனுக்கு மிகவும் பிடிக்கிறது. கடிதம் ஊரிலிருந்து வரும் நாட்களில் அவளுக்கு அதை மொழிபெயர்த்து சேர்ந்து சிரிப்பதும் அவனுக்கு மிகவும் பிடிக்கிறது. அவளுடன் இருப்பது மாத்திரமே அவனுக்கு ஆறுதலளிக்கும் ஒரே விஷயம்.

இதுவரை அவர்களுக்கிடையே உடலுறவு ஒரே ஒரு முறை தான் நடந்தது. இன்றும் அந்த நிகழ்வை ஓர் அசௌகரியமான, அச்சமூட்டக்கூடிய ஒன்றாகவே அவனால் நினைவு கூரமுடிகிறது. உடலெங்கும் ஓடிமறைந்த குறுகுறுப்பில் அவளை இறுக்கி அணைத்து முரட்டுத்தனமாக அவளுடலைச் சுவைக்க முயன்ற வேளை பெரும் அச்ச உணர்வை அவன் அடைந்தான். மார்பகங்களைக் கையாளுகையில் பயத்துடன் உதடுகளைக் கடிக்க வேண்டியிருந்தது. அவள் கண்களை மூடிய நிலையில் இருந்தது சற்று ஆசுவாசமளித்தது. உறவுக்கு அவள் சம்மதித்த நாள் தொட்டு அவனைப் பயப்படுத்திக்கொண்டிருந்த விடயம் விந்து முதலிலேயே வெளியேறிவிடுகிற பிரச்சனை தான். வார இதழொன்றின் மருத்துவக் கேள்விபதில் பகுதியில் இதைப்பற்றி இவன் வாசித்தறிந்திருந்தான். பத்மாவினுள் புகுந்து நீண்ட நேரம் இயங்கியும் விந்து வெளிப்படவில்லை. குறி விறைத்தபடியே இருந்தது. இந்த நிலமை அவனுக்கு மேலும் பயத்தைக் கொடுத்தது. குறி சுருங்கிவிடக்கூடும் என அவன் மிகவும் அஞ்சினான். மனதை ஒருமுகப்படுத்தி இயங்குவதற்காக பதமாவின் மார்பகங்களை நோக்காது அவற்ரைக் கசக்கத் தொடங்கினான். இயலாமல் போகவே பத்மாவை மனத்திரையில் தூஷண வார்த்தைகளுக்கிடையில் இயக்கிப் பார்த்தும் தோல்வி கண்டான். கண்களை மூடியவாறே ஜினசேனவுடனான அனுபவங்களை மீட்டு, சில தூஷணங்களை முணுமுணுத்து உச்சமடைந்து இயங்கிச்சரிகையில் அவனுக்கு அழுகை பீரிட்டுக்கொண்டு வந்தது. பத்மாவின் மார்பகங்களுக்குள் புதைந்து விம்ம ஆரம்பித்தான். பத்மா பிடரித் தலைமயிரை அளைந்து அழுத்தியது அவனது ஆழுகையை மேலும் அதிகரிப்பதை உணர்ந்து உடைகளை அணிந்து கிளம்பினான்.
இதன் பிறகு, பத்மாவை உடலுறவுக்கென அவன் அழைத்தது இல்லை. திருமணமானால், தனது உடமையாக அவள் ஆகிவிட்டால் பயம் இருக்காது என அவன் நம்பினான். அவளை சீக்கிரம் திருமணம் செய்ய வேண்டி இருப்பதற்கான காரணங்களில் இதுவுமொன்றாயிற்று. அவனுடைய தமக்கைக்கும் தாய்க்கும் பத்மாவின் புகைப்படத்தை மிகவும் பிடித்துப் போய்விட்டது. ஊருக்குக் கூட்டிவந்தால் உடவத்த முதலாளியுடன் கதைத்து ஒருமாதிரி பன்சாலைக் காரங்களை ஒப்பவைக்க ஏலுமென அக்கா கடிதமெழுதியிருந்தாள். குழந்தை பிறந்தவுடன் தாயையும் தம்பியையும் புத்தளம் பக்கமாக கூப்பிட்டுவிடலாம் என்றும் அதற்கான ஏற்பாடுகளை இவன் செய்யமுடியுமெனவும் பத்மாவுக்குக் கூறினான். கடிதமெழுதி வைத்துவிட்டு புறப்படுவதென பத்மா தீர்மானித்தாள். இவன் எல்லையற்ற மகிழ்வடைந்தான்.

‘அலாம்’ அடித்தது. அதன் தொடர்ச்சியான கீ கீ, அவனுக்கு எரிச்சலூட்டியது. மணிக்கட்டை பற்றி ஆத்திரத்துடன் அலாமை நிறுத்தி பதுங்கு அரணை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினான். தூரத்தில் ஜினசேன வருவது தெரிந்தது. பிளாஸ்க்கினுள் தேநீர் வாங்கி வைத்த்கிருப்பதாய்க் கூறி இவனைக் கடந்து போனான் ஜினசேன.
கிணற்றடிக்கு மேல்கழுவப் போன போது வேலி இடுக்கினால் பத்மா இவனை அழைத்தாள். மிகவும் பயமாயிருப்பதாய் கிசுகிசுத்தது அவளது குரல். புற்கள் சலசலத்ததில் பறந்த நுளம்புகள் காதுக்குள் கீ என்றன. பயப்படத்தேவையில்லை வவுனியாவில் சந்திக்கலாம் எனக்கூறி இனம்புரியாத பயத்துடன் அரணுக்கு வந்து சேர்ந்தான்.
மெழுகுதிரியைக் கொளுத்தி வீதியை அவதானித்தான். கப்பினுள் தேநீரை ஊற்றி கிழங்கு ரொட்டியிடன் சேர்த்துக் குடித்தான். குரல்களேதுமற்ற நிசப்தம் அவனுக்குப் பயத்தை தருகிறது. ஜினசேன திரும்பி வர பதினொரு மணியாகும். அவனால் இன்று நித்திரை செய்ய முடியாது. இதை அவனே நன்கறிவான். றேடியோவில் ஸ்டேஷன் பிடிக்க முயற்சி செய்தான். வெறுமையே இருந்தது. தமிழ் எப்.எம் ஒன்றில் விட்டுவிட்டு கிழங்கு ரொட்டி சுற்றி வந்த ஆங்கிலப் பேப்பரைப் படிக்கத் தொடங்கினான் - எழுத்துக்கூட்டி.

ஜினசேன, இவன் கேட்காமலேயே சமகன் தூளை தேநீருள் போட்டுக் கலக்கி குடிக்க வைத்தான். துக்கம் நிரம்பி வழிந்தது. ஜினசேன மெழுகுதிரியை அணைத்தான். போர்வை தன்மீது போர்த்தப் படுவதை உணர்ந்தான். ஜினசேனவின் சூடான மூச்சுக்காற்றால் உடலைப் போர்த்திக்கொள்வதற்கான விருப்பம் வந்தது. போர்வையை அகற்றி மெல்ல நகர்ந்து ஜினசேனவின் மீது கைகளைப் பரப்பி அணைத்துக் கொண்டான். ஓலமிட்டு அழ அவன் மனம் மிகவும் விரும்பியது.
இன்றைக்கு எழுந்ததைப் போல அதைகாலையில் அவன் என்றுமே எழுந்தது கிடையாது. குத்தும் பனிக்குளிரில் நடுங்க நடுங்கக் குளித்துத் தயாராகியிருந்தான். புத்தர் சுருவத்தைக் கும்பிட்டு ஜினசேனவைக் கட்டிப்பிடித்து முத்தமிட்டு அணைத்து விலகினான். கண்ணீரைக் கண்ட ஜினசேன கேலியுடன் பின்புறத்தில் தட்டிச் சிரித்தான். ஜினசேனவின் குரல் கரகரத்திருந்தது.
பத்மாவின் மாற்றுடுப்புகள் இரண்டும் இவனது பொருட்களும் அடங்கிய பாக்-ஐ எடுத்தவாறு அரணுக்கு வெளியில் வந்து ராணுவ பஸ்சுக்காகக் காத்திருக்கத் தொடங்கினான். சற்றுத் தூரத்தில் சூரியனின் வெள்ளொளியில் குளித்தவாறு பத்மா நின்றிருந்தாள். மனம் கற்பனைகளில் மிதக்கத் தொடங்கிற்று. அதீத சந்தோஷத்தில் அவளை நோக்கி கையசைத்த மறுகணம் காதைக்கிழிக்கும் வெடியோசையுடன் கதகதப்பான சிவப்புக் குருதியை முகமெங்கும் உணர்ந்தான். வெடியொலியின் பின்னணியில் காட்சிகள் மஞ்சள் நிறமடைவதையும் வெண்ணிறமான சூரியனை மறைத்தவாறு ராணுவ ஜீப்பில் இருந்து சிப்பாய்கள் குதித்தோடுவதையும் மோட்டர் சைக்கிள்கள் உறுமிப்பறப்பதையும் கண் இமைகள் மூடும்வரை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

November 2005

-அதீதன்-

‘வேண்டாம்.. முன்பாகவே எடுத்துவிடலாம்’ மிகவும் இரகசியமான தொனியில், ஒருவித பதட்டத்துடன் கூறியபோது அவன் கண்கள் வழக்கம் போலவே ஜன்னலுக்கு வெளியில் தானிருந்தன. என் கண்களை சந்திப்பதிலிருந்து அவன் தன்னை தொடக்கத்திலிருந்தே தப்புவித்து வந்திருக்கிறான். சிறிய அவனது பூனைக் கண்கள் அவ்வாறு அலைவது மிகவும் வேடிக்கையாக இருந்தது.
‘அவனது நிறம் கறுப்பு’ என நினைத்துக் கொள்வதாய் நினைத்துக்கொண்டேன் - மீளவும் ஒரு தடவை.
ஜன்னலின் திரைச்சீலை அவனைப் போல அசைந்தது.
மழை அவனைப் போல தூறிப் பெய்தது.
அவனது பிரசன்னம் எனது அறையை கதகதப்பூட்டியிருப்பதாய் நினைத்துக்கொள்வதை விட வேறு வழிகளேதுமில்லை. உண்மையில், அவன் அணைப்பில் மிகவும் குளிர்வதாகத் தான் உணர்ந்தேன். அவன் தயக்கத்துடனிருந்தான் - மிகவும் தயக்கத்துடன்.. படுக்கை விரிப்பில் கறைகள் விழுந்து விடக் கூடாதென்பதில் அதிகம் கவனமாயிருந்தான்.
மார்பு ரோமங்களை அளைந்தபடி உறங்க முனைந்த வேளை, காத்துக் கொண்டிருப்பவனின் அவசரமிக்க குரலில் வெளியில் செல்லவேண்டியிருப்பதாய் மெதுவாக முணுமுணுத்தான். மழையின் ஈரம் அவன் குரலில் பிரண்டிருந்தது.
பாவித்த கைக்குட்டையை அவன் தன்னுடன் எடுத்துச் செல்வான் என்பதை நான் நன்கறிவேன். அவன் கொண்டு செல்வான் - எதையும் விட மிகக் கவனமாக.. எனது குப்பைக் கூடைக்குள் அவனது பொருட்களை ஒரு போதும் விட்டுச்சென்றதில்லை.
மழைக்கோட்டணிந்த அவனது கோட்டுருவம் மழைப்புகையூடு நடந்து சென்றது. அவன் குடிக்காமல் விட்டுச்சென்று ஆறிப்போன தேநீரின் அடர் செங்கருமையின் நிறத்தில் தான் மழைக்கோட்டும் இருந்தது.
||
மஞ்சள் வெய்யில் படிந்த நகரம் அதன் முரணான ஒலிகள்உடன் எங்களைச் சூழவும் நகர்ந்து கொண்டிருந்தது. எப்போதும் போலவே வேட்டொலிகள் கேட்டவாறிருந்தன.
‘காற்றில் இடைவெளிகளை உன்னால் அவதானிக்க முடிகிறதா? ‘ தெருவில் சுடப்பட்டு வீழ்ந்து கிடப்பவனைக் கடக்கும் போது இவ்வாறு கேட்டான். நான் அவதானித்த அளவில் காற்று ஒரு சுவரைப் போலவும் இருந்தது. ஒரு உடல் உயிரற்று சரிகையில் அது புழங்கிக் கொண்டிருந்த வெளிகளில் எல்லாம் ஒரு வினோத வெற்றிடம் தோன்றுவதாய் சொல்லியபடி வீழ்ந்து கிடக்கிற குருதி பெருகியோடும் உடல்களைக் கடந்து வந்தோம்.
மதிவண்ணனின் வீடு கண்ணீரிலும் குரோதத்திலும் செய்த கிடுக்கியோடு தொலைவில் காத்திருக்கிறதைப் போல எமக்கெனக் காத்திருக்கும் அறையுள் நுழைந்தோம். வியர்வை கசகசக்கும் மேல்சட்டையைக் களைந்து மூன்றுவருடங்களாய் அவன் தீட்டிக் கொண்டிருக்கும் The Color Curtain ஓவியத்தில் ஆழ்ந்து போனான். இரண்டொரு வர்ணக் கோடுகளைத் தவிர வேறேதும் அதில் இல்லை. அழகான பூஞ்செடிகளுக்கு நீரூற்றுகையில் மாத்திரம் வர்ணங்களுக்கான சாத்தியப்பாடுகள் மனதில் தோன்றிப் பின்னர் கருகி விடுவதாய் சொல்லியிருக்கிறான். நான் வர்ணங்களில் தளும்பிக் கொண்டிருப்பதாகவும் (அப்படித்தானா?) அதன் காரணமாய் செல்லமாக பொறாமைப் படுவதாகவும் அந்தரங்கமான தருணங்களில் இரகசியமாய் கிசுகிசுத்திருக்கிறான். ஒருமுறை, டாலியின் Accommodations Of Desire ஐப் பார்த்தபடி சொன்னான், ‘எனது கனவுகளுக்கு வர்ணங்களில்லை, I see everything in black and white..’ சலிப்புடனும் துயரத்துடனும் இருந்த அவன் குரல் வர்ணங்களற்றதாய்த் தான் தெரிந்தது.
அவனுடைய கனவுகளை இரவில் படிக்கும்படியாகத்தான் அதிகமும் நேர்கிறது. இரவு மட்டுமே ஒளியற்றிருப்பதாய் இதற்கு அர்த்தங்களில்லை. ஆனால், ஏனோ தெரியாது, இரவில் மாத்திரம் தான் அவனது கனவுகளைப் படிக்க முடியுமாய் இருக்கிறது. அவற்றின் மிக இரகசியமான வேட்கை மிகு கிசுகிசுப்புகளை யாரும் கேட்டுவிடக் கூடாது என்பதற்காக நாங்கள் இரவுகளைத் தேர்ந்தெடுக்கிறோமென்று நினைக்கிறேன். கனவுகளை நான் அவனுடலில் உணர்வேன், சமிக்ஞைகளாக, புரியாத லிபிகளில் எழுதி வைக்கப் பட்ட வரி வடிவங்களாக..
‘கனவுகளை படிப்பது அவ்வளவு எளிதான காரியமில்லை’ அவன் என்னை லேசாக முத்தமிட்டான், கண்கள் இறுக மூடியபடி. கனவு இருளத் தொடங்கியது. அவன் உடல் எப்போதும் போல அதிரத் தொடங்கியது. கனவினைப் போல அவனுடல் அசைந்தது. புரிய மறுக்கும் கனவின் லிபிகளை அவன் கண்களுக்குள்ளாக புரிந்து கொள்ள எத்தனித்தேன். அவன் கண்களை மூடியபடி இயங்கவாரம்பித்தான் - நோய்மையுற்ற இயங்குதலையும் அசைவுகளையும் தவிர வேறெதுவுமில்லை. இக்கணங்களில் ஆழமான மூச்சைதவிர அவனிடமிருந்து சொற்கள் ஏதுமில்லை.
அவனிடமிருந்து ஜன்னலுக்கு நகர்ந்தேன். மாந்துளிர்கள் இளம்பச்சை நிறத்திலிருந்தன. அடரிளம் பசுமையில் நான் குழைந்து போனேன் - அவனது அன்பையும் நேசத்தையும் போல. அவனையும் அவனது வார்த்தைகளையும் போல சிலுநீர் சொட்டிக் கொண்டிருந்தது. நான் மீளவும் அவன் மீது துவண்டு சரிந்தேன். மறுபடியும் மறுபடியும் ‘ஒரு துளி அன்பிற்காய் எல்லா இடங்களிலும் நான் விழுந்து கிடக்கிறேன்’ அரற்றலாய் வார்த்தைகள் உருண்டன.. அழ விரும்புவானோ? அவன் கண்ணீரைத் தின்னத் தொடங்கினேன். துயரடர்ந்த கவிதையைத் தின்பது போலிருந்தது.
||
எம்மிருவரது உடல்கள் பேசிக்கொள்வதை கேட்க அவன் விரும்பியதில்லை. ஆனால், எந்த ஒன்றையும் தவிர்க்க முடியாதிருப்பதைப் போலவே இதையும் தவிர்க்க முடிவது இல்லை. கதவுகளற்ற அறைக்குள் சிக்கிக் கொண்டதைப் போல உணர நேர்கிற அந்தத் தருணங்களை தவிர்ப்பதற்கு என்றே இரண்டு உடல்களையும் வேறு வேறு திசைகளில் வைத்து விடுவதுண்டு. எது எப்படியிருந்தாலும், குறித்தவொரு கணம் - மிகத் தற்செயலானதே எனும் பாவனையில் அமையும் ஒரு கணம் - உடல்களைப் பேச வைத்து விடுகிறது.
எதுவும் தணிக்கை செய்யப் படாத நிமிசமொன்று என்றைக்கு சாத்தியமாகிறதோ அன்றைக்குத் தான் அவனுடைய புதிர்மிகு கனவின் சங்கேதக் குறிப்புகளை இனங்கண்டு புரிதல் சாத்தியம்.
||
கனவுகளை புரிந்து தீர்த்து விடுவதென கதிரைகளில் தேநீர்க் கோப்பைகளுடன் அமர்ந்தோம். அவன் மனதைப் போல ஆவி பறக்கும் தேநீரை உறுஞ்சியபடி கனவுகளைக் கேட்கத் தொடங்கினேன்.
அதிகாலையின் பனித்துளியீரம் சில்லிட வைக்கும் காவிளாய்கள் முளைத்த பாதையில் என்னை நடத்திச் சென்றான். பாதியெங்கும் கனவுகள் மிதி பட்டன, வழவழப்பாக. சொரசொரப்பாக இன்னும் என்னென்ன தன்மைகள் உண்டோ அந்த எல்லா தன்மைகளுடனும் கனவுகள் காலடியில் கிடந்தன. ‘ஆளடங்கிய கிராமத்தின் கனவுகள் இவை’யென்றான். ‘இவற்றில் எது உன்னுடையது?’ என்றேன். ‘உன்னைப் போலவே எனக்கும் அது தான் தெரியாமலிருக்கிறது. சில வேளை இவை எல்லாமும் என் கனவுகளாயிருக்கலாம்’ சொல்லியபடி என்னை விட்டு முன் சென்றான்.
கனவைப் போன்ற குளிர் உள்ளங்காலை சில்லிட வைக்கவும் அவன் கைகளைப் பற்றி இறுக்கி அருகாமையில் இன்னும் நெருங்கினேன். பனியை விடவும் அதிக சில்லிடலுடன் குளிராகவும் ஈரமாகவும் அவன் உடல் இருந்நது. வெறிச்சோடிய கிராமத்தின் தெரு நீண்டு கிடக்க என் காலடியெங்கும் எண்ணற்ற மனிதர்களின் சிதம்பிய கனவுகள். குருதி சலசலத்து ஓடியது. அவன் கனவுகளில் சதா ஓடிக் கொண்டிருக்கும் ஆறைப் போல அது சப்தமிட்டோடியது. கதறல்களும் கத்தல்களுமாய் அதில் மிதந்து வந்த உடலுறுப்புகளில் இவன் ஓவியங்களின் சாயல் இருந்தது. குவேர்னிகாவின் துண்டங்களை அள்ளியெடுத்து வீசி விட்டு அந்த இடத்தில் உட்கார்ந்து அரற்ற துவங்கினான். அவன் கன்னங்களை ஆறுதலாக முத்தமிட்டேன். நெல்லவியும் மணம் அவன் உதடுகளில் இருந்து கிளம்பிற்று. சீயாக்காய் மணம் கமழும் வார்த்தைகளை கொட்டினான். நான் மௌனமாய் அழத் தொடங்கினேன். எல்லாவற்றுக்கும் அடியில் அவன் தாயின் எலும்புக் கூடிருப்பதாய்க் கூறி அரற்றினான். வீணி வடிய, கண்ணீர் மிக அசிங்கமாக அவவனது ஓவியங்களின் தன்மையுடன் வழியத் தொடங்கியது. அவனுடைய பீதிக்கனவொன்றுக்குள் நான் இருக்கிறேனா…? தொலைந்து போன அக்கிராமத்தின் சந்தோஷமிக்க மாலைப் பொழுதுகளை, புழுதி கிளம்பும் தெருக்களை அவன் குழறல்களில் இருந்து நான் கேட்டுக் கொண்டிருந்தேன். காவிளாய்களுக்குள் சில்லிட வைப்பது பனி மட்டுமில்லையென்பது மனதின் எங்கோவொரு மூலையின் பளீரிட அவனைபற்றிய புதிர்கள் அவிழத் தொடங்குவதாய் உணர்ந்தேன். அவனது எரிந்து போன வீட்டின் எச்சங்களுக்குள் கனவுகள் ஈரலிப்புடன் வழவழத்தன. விளையாட்டுப் பொம்மைகளும் பாடப் புத்தகங்களும் குருதியில் மிதந்து வர அவன் சிரிக்கத் தொடங்கினான். நான் அவன் நெஞ்சில் முகம் புதைத்து விம்மினேன் ‘போய்விடலாம்’
தன் கனவின் வர்ணங்கள் காவிளாய்களுக்கடியிலிருக்கும் சாம்பல் புழுதிக்குள் இருப்பதாய்க் கூறினான். இம்முறை அவன் முகத்தில் விரோதமிருந்தது - அவன் ஓவியங்களில் இருப்பதைப் போல.
அவனை இழுத்தபடி இருட்டான கிராமத்தின் பற்றைகள் மண்டிய வெளிகளில் ஓடத் துவங்கினேன். கனவுகள் அவனைத் தின்னத் தொடங்கியிருப்பதாய் உணர்ந்த கணத்தில் என் கால்கள் வேகமெடுத்த்ன. ஒரு குழந்தையைப் போல கனக்கத் தொடங்கினான். பிணங்களின் மீதும் உதவிக்கு அழைத்துக் கதறும் கிழவிகளின் குரல்களின் மீதும் ஏறி ஓடினேன். தசைப்பிண்டங்களை உதறி ஓலங்களை ஒப்பாரிகளை உதறி அவனை இழுத்தபடி - அவன் கனவுகளை உதறியபடி ஓடினேன். எனது வார்த்தைகளில் குருதியும் ஓலமும் படியத் தொடங்கியிருப்பதை தாமதமாய் உணர்ந்து எலும்புகள் துருத்தும் பாழ்வெளியில் அப்படியே நின்றேன்.
ஒரு சிறிய ஒளிக்கீற்றுக்காய் மண்டியிட்டேன். கைவிடப்பட்ட கிராமமென அவன் உடல் இளைத்துக் கிடந்தது. உடலெங்கும் தசைத் துணுக்குகள் ஒட்டிக் கிடக்க அவன் மீது விழுந்து என் நினைவுகளனைத்தையும் அழுது கழுவினேன். கிராமம் இருளில் ஊளையிடத் தொடங்கியது. அவன் மார்பில் அப்படியே உறங்கிப் போனேன். கனவில் அவன் சிறுவனாகி கைவிடப்பட்ட கிராமத்தின் தெருக்களில் புழுதி கிளம்ப ஓடினான். இத்தனை வருடங்களுக்குமாக…
அவனுடனான புணர்ச்சி என்பது அவனுடைய நினைவுகளை வாசிக்கும் செயலாகவும் இருக்கிறது. அவன் மார்பில் புதைந்து அவன் காயங்களைத் தடவியபடி விம்மினேன். அன்றைய கனவில் அவன் தாய் கதறியபடி எரிந்தாள். பிணங்கள் ஓலமிட்டபடி மீளவும் நெருப்புள் புகுந்தன.
||
ழாக் ப்ரெவரின் கவிதைகளில் போல இருந்தது.
அவன் கோப்பியையும் பாலையும் கலந்தான்.
நான் தலையணையில் முகத்தை இறுகப் புதைத்தேன். என்னைப் பார்ப்பதை மிகவும் பிரயாசையுடன் தவிர்த்தான்.
நான் கண்களை மூடினேன். கண்ணீரின் கசிவு இதமானதாயிருந்தது.
அவன் மழைக்கோட்டை அணிந்தான். ஏனெனில் அப்போது மழை பெய்து கொண்டிருந்தது. குப்புறப் படுத்தப்டி உள்ளங்கைகளை விரித்து ஆராய்வதாய் பாவனைபண்ணத் தொடங்கினேன். மெல்லிய செருமலுடன் கதவைத் திறந்து வெளியேறினான். ஜன்னலுக்கு நகர்ந்து வெளியில் பார்த்தேன்;
மழைக்கோட்டணிந்த அவனது மெல்லிய உருவம் மழைப்புகையூடு நடந்து செல்கிறது - மழையைப் போல.
கட்டிலுக்குத் திரும்பினேன். கனவுகள் பெருகுவதில் இருந்து தப்பிக்க வழிகளேதுமில்லை. புரண்டு புரண்டு யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன், அவனது கனவுகளிலொன்றைப் போல என்னுடல் பிசுபிசுக்கத் தொடங்கியது.
உடலின் எல்லாத்திசைகளிலும் அவன் அசையத் தொடங்கினான். கைவிடப்பட்ட கிராமத்தின் தெருக்களை நான் வரைய ஆரம்பிக்கிறேன். என்னுடல் விறைப்படைந்து கசியவாரம்பிக்கிறது. அவனில்லாத இடத்தில் துயரம் சீண்டும் இனிமையான நாக்குகளுடன் இருந்தது. அவனை, அவனது துயரமிக்க பீதிக்கனவுகளை உணரும் பேராழத்தில் விழுந்து விழுந்து உள்ளே இன்னும் உள்ளே புதைந்து போய்க்கொண்டிருந்தேன். அறை கனவுகளால் நிரம்பித் தளும்புகிறது. குருதியின் இளம் சூட்டுடன் இருக்கும் கனவுகள் என்னை மிதத்துகின்றன. அறையின் மேற்பரப்பில் அச்சத்துடன் மிதக்கவாரம்பித்தேன். காவிளாய்ப்புற்களுக்குள் சிக்கிக் கொள்வது பற்றிய கனவு என் தொண்டையை இறுக்குகிறது.நான் நிர்பயத்துடன் இருப்பதாய் நினைத்துக் கொண்டேன்.
வெளியே மழை பெய்து கொண்டுதானிருக்கிறது என்கிற நினைப்பு திடீரென வர கனவுகளின் புழுக்கத்தில் இருந்து விடுபட்டு கட்டிலில் தொப்பென விழுந்தேன்.
||
அவன் மேலிருந்து அவன் கண்களைப் பார்த்தேன். ஆழமான இரு கடல்களைப் போல அவை திடீரெனத் தோற்றம் தர அவன் நெற்றியில் மிருதுவாய் முத்தமிட்டேன். அவன் கண்ணிமைகளை வருடியபடி ‘உன் ஆன்மாவின் கனத்த இரகசியங்களைப் பேச மறுக்கிறாய்’ என்றேன்.
அவனது அசைவுகளனைத்தும் திடீரென நின்று போயின. ‘எனக்கும் கீழே மிக இரகசியமாக அழத் தொடங்கியிருக்கிறாயா நீ?’ நான் கேட்கவில்லை. நான் நன்கறிவேன். அவன் அழுவதை, குழந்தை போல அழுவதை அவன் இத்தருணங்களில் மிக விரும்புவான்.
‘அந்த நெடிய தொலைவுக்கு அப்பாலான பாழ்வெளியில் கிடக்கும் என் நினைவுகளை, அவற்றின் மங்கிய அடையாளங்களைத் தானும் நான் எங்கு கண்டடைவேன்?’
விடை எனக்கும் தெரியவில்லை. இல்லாத பொருளை கும்மிருட்டில் துழாவிக்கொண்டிருப்பதாய் உணர்ந்தேன். திரும்பவும் திரும்பவும் அவன் மழைக்கோட்டணிந்து செல்கிறான்.
அவனில்லாத அவனது ஆடும் கதிரையில் ழாக் பிரெவர் தன் பூனைக்குட்டியுடனும் ஒரேஞ் பழங்களுடனும் உட்கார்ந்திருக்கிறார் நிர்வாணமாக…

||

அகதி வாழ்வில்
அருவருப்பொன்றும்
அவ்வளவாயிருந்ததில்லை
வாயுள் சலங்கழித்த
சமாதானச்சிப்பாயின் மூத்திரப்போக்கியை
கடித்தெடுக்க முடியாத
இயலாமையை விட….
–சக்கரவர்த்தி

நான் தீபன் ராஜ் மூண்டு பேரும் ஒரு செட். நாவல் பழம் புடுங்க முனியப்பர் கோவில் காட்டுக்கு போறதிலயிருந்து பள்ளிக்கூடம் போய் வாறது வரை எங்களை யாரும் தனித்தனியாப் பாக்கேலா அவ்வளவு ஒட்டு. நாங்கள் செய்யுற குறளி விஷயங்கள் கனக்க இருக்கு. கெட்டப்போலால தியாகண்ணை வீட்டு மாமரத்தில மாங்காய் அடிக்கிறது வீட்டில சொல்லாமக் கொள்ளாம நீச்சல் பழகிறது பேப்பர் ரொக்கட் செய்து ரோட்டில போற வாற ஆக்களுக்கெல்லாம் விடுறது எண்டு நிறைய. ஆனா அதெல்லாத்ததையும் விட போன வருசம் நாங்கள் தெரிஞ்சு கொண்ட விசயம் சூப்பரான ஒண்டு.
போன வருசம் நாங்கள் ஆறாம் ஆண்டில இருந்தம். நாங்கள் முதலாம் ஆண்டு படிக்கேக்கை தான் ஆமி மாமாக்கள் எங்கடை ஊரை பிடிச்சவை. தீபன் வீட்டுக்கு முன்னால இருக்கிற யோகமன்ரி வீட்டை வைபோசா எடுத்து சென்ரிப் பொயின்ற் ஒண்டும் போட்டிட்டினம். கிட்டடியில கூட யோகமன்ரி சித்திராக்காவுக்கு கலியாணம் தள்ளிப் போகுது, சீதனம் குடுக்க வீடும் காணியும் வேணுமெண்டு ஆமிப் பெரியவரிட்ட கடிதம் குடுத்தவா.
ஆமி மாமாக்கள் வந்த புதிசிலை அவையின்ர தொப்பியளையும் துவக்குகளையும் கண்டு நாயள் வெருண்டது போலவே நாங்களும் பயப்பிட்டுப் போனம் - ஆனால் - போகப் போகப் பழகிற்றுது. காலமையில ரோந்து போகேக்க எங்களைப் பாத்து சிரிப்பினம். ஆமி மாமாக்கள் கன்ரீன் ஒண்டையும் இப்ப திறந்து போட்டினம். இப்பெல்லாம் அவையக் கண்டா நாயள் மாத்திரம் குலைக்கும்.
தீபன்ட அம்மா தூரத்து ஊரொண்டில ரீச்சராயும் அப்பா வீ.சீ கிளாக்காயும் இருக்கினம். என்ர அப்பாவும் தீபன்ட அப்பாவும் வெளி நாட்டில இருக்கினம். என்ர அம்மா லைபிறறியனா இருக்கிறா.
நான் ஆறாமாண்டுக்கு வந்த புதிசில பயப்பிடாம இருக்க காட்டித்தந்தது தீபன் தான். ஆனா கொஞ்ச காலத்திலேயே அவன் என்னை விட்டு பிரிஞ்சு போற மாதிரி - அதான் படங்கள்ல வருமே அது போல- இருந்துது.
தீபன்ட அம்மா சுயிங்கம் சாப்பிட விடுறேல்லை ஆனா அவன் நிறய சுயிங்க ஸ்டிக்கர் வைச்சிருந்தான். அதயெல்லாம் காட்டி சேட் கொலர தூக்கி சண் காட்டுவான். போதாக்குறைக்கு முந்தின மாதிரி பட்டமேத்தவோ கெந்திதட்டு விளையாடவோ அவன் வாறேல்லை. முந்திரியம்பழம் ஆயக்கூட வாறேல்லை. எனக்குச் சரியான கவலையாவும் எரிச்சலாவும் இருந்துது. இவனிட்ட கண்ணக் கட்டி கோபம் போட்டா அன்டனி, ஜீட் ஆக்களோட தான் பழக வேணும். அவங்களோட கூட்டு சேந்தா அணில் முயல் வளக்கிறது சிப்பி சோகி சேர்க்கிறது எண்டு சந்தோஷமா இருக்கலாம். ஆனா தீபன் வீட்டில போய் அண்டிக்குடுத்தானெண்டால் திரும்ப மஞ்சள் தண்ணியும் உப்பு பிரம்பும் தான். கோபமா நேசமா எண்டு விரல் நீட்டினா நேசம் எண்டு தான் சொல்லுறான். ஆனா கதைக்க வேணுமெண்ட அவற்ற கெண்டிசனுகளுக்கு ஒப்ப வெணுமாம். அவருக்கு நான் ஏழு வயசு குறச்சலாம் அவருக்கு சிங்களம் தெரியுமாம் (எக்காய் தெக்காய் துனாய் கத்தா கறண்ட எப்பா) எனக்குத் தெரியாதாம்.அதால மரியாதை தர வேணுமாம்.
எனக்கு எரிச்சல் எரிச்சலா வந்துது.ஆனா எனக்கும் சிங்களம் படிக்க விருப்பம்.அப்ப தானே இவனை மடக்கலாம்.எரிச்சலை அடக்கிக்கொண்டு எங்க தீபண்னா சிங்களம் படிச்சனீங்கள் எண்டு மரியாதயாக் கேட்டன்.நான் அண்ணை போட்டகொண்ண ஆளுக்குப் புளுகம் தலைக்கேறிப்போட்டுது. சனிக்கிழமை தன்ர வீட்ட வந்தா எல்லாம் சொல்லுறதா சொல்லீற்றுப் போயிற்றான்.
சனிக்கிழமையண்டு அவன்ட வீட்ட போனன். தீபன் எண்டு கூப்பிட உன்னின நாக்கை அடக்கி “தீபனண்ணா” எண்டு கூப்பிட்டன். “கேட் திறந்து தான் கிடக்கு திறந்து கொண்டு வா ” எண்டு பதில் வந்துது.கேட் கிறீச் சத்தம் போட எனக்கு பயம் பயமா வந்துது. தீபன் வாசல்ல ஒரு மாதிரியா சிரிச்சுக்கொண்டு நிண்டான்.உள்ள கூட்டிக்கொண்டு போய் கொம்பாசுக்குள்ளால நூறு ரூவாய்த் தாள் எடுத்துக் காட்டினான்.பிறகு விளயாட்டுத் துவக்கு கண்டோஸ் மின்னி எண்டு கனக்க காட்டினான். நான் எல்லாத்தையும் ஆவெண்டு பாத்துக்கொண்டிருந்தன். அன்ரி கண்டாலும் எண்ட பயத்தில எல்லாத்தயும் ஒளிக்கச் சொன்னன். அவன் அப்பாவும் அம்மாவும் யாழ்ப்பாணம் போயிற்றினம் எண்டும் மத்தியானச் சாப்பாடு பாண் தான் எண்டும் சொன்னனான்.
“எங்காலயடா தீபன் உனக்கு இவ்வளவு சாமான்?” எனக்குத் தெரிஞ்சு கிட்டடியில வெளிநாட்டுச் சொந்தக்காரர் ஒருத்தரும் வரேல்லை.
முறைத்தான். ‘போடா… புcensored.”
”அன்ரி தீபன் தூஷணம் கொட்டுறான்” தீபன் கோள்மூட்டி எண்டு திட்டி தலயில குட்டினான். வீட்டில ஆருமில்லை எண்டது திரும்பவும் ஒருக்கா விளங்கிச்சுது.கண் எல்லாம் கலங்கி சொண்டு துடிக்கிறதப் பாத்து தீபன் சமாதானமா இறங்கி வந்து ‘சரி இனிமெ இப்பிடி அண்டிப் பழகாத’ எண்டான்.
கொஞ்ச நேரம் பேசாமல் இருந்த்தான்.பிறகு உள்ள போய் மயிலிறகு கொண்டு வந்து தான் சொல்லப்போறதை ஆருக்கும் சொல்லக்கூடா எண்டு சத்தியம் வாங்கினான். பிறகும் அவன் பேசாமலே இருந்தான். என்னைப் பாத்துக்கொண்டே அங்கயும் இங்கயுமா நடந்தான். பிறகு ஒரு நமுட்டுச் சிரிப்புச் சிரிச்ச படி கிட்ட வந்து
“நீ ஐஞ்சு ரூவாய்ச் சூப்புத்தடி வாங்கிச் சாப்பிடுறனியெல்லே……..’
“ஒமோம் அதுக்கென்ன”
“அதுமாதிரி…..அதுமாதிரி…ஆமி மாமாக்களின்ர குஞ்censored சூப்பி விட்டா…இவளவும் கிடைக்கும்”
எனக்குப் பெரிய புதினமாய்க் கிடந்துது. ஆனா அருக்குளிக்கிற மாதிரி முகத்தை வைச்சுக்கொண்டு “ச்சீ! மூத்திரம்” எண்டு சொன்னன்.
“இல்லையடா மடையா!.. சின்னப்பிள்ளை மாரிக் கதைக்கிறாய். ஆமி மாமாக்களின்ர மணி எங்கட மாதிரியில்லை. அது பெரிசு ..இதரைப் பழமளவு இருக்கும் . அதைச் சுத்தி மயிரெல்லாம் இருக்கும் மூத்திரமெல்லாம் வராது.”
எனக்கு அந்த வித்தியாசத்தப் பாக்க வேணும் போல கிடந்துது. அதெப்பிடி.. இவன் புருடா விடுற ஆள்த் தானே. அதில மாத்திரம் ஆள் விண்ணன்.
‘பொய் சொல்லாதடா..’எண்டு கத்தினன்.
‘டா’ போட்டத இப்ப அவன் பெரிசு படுத்திற மாரித் தெரியேல்லை.
‘நீ வேணுமெண்டா ஜான் அண்ணையக் கேட்டுப்பார். அவரும் சென்ரிக்குப் போறவர். அவர் சொல்றார் அதுக்குப் பேர் குஞ்சாமணி இல்லயாம் உண்மையான பேர் சுண்censored”
‘அரியண்டமாயிருக்காதோ?” நான் மெல்லிய குரல்ல கேட்டன்.
‘முதல்ல அப்பிடித் தான்.. சூப்பச் சொல்லி பண்டா மாமா வெருட்டினவர்.துவக்கால சுடுவம் எண்டு கூட ஒரு மாமா சொன்னவர்.ஆனா பிறகு அப்பிடியில்லை. எனக்கும் உம்மை மாதிரி ஒரு மல்லி இருக்கு எண்டு சொல்லி கொஞ்சுவார் - அப்பா மீசை குத்தக் குத்தக் கொஞ்சுவாரே அப்பிடி நல்லா இருக்கும். சரியாக் கூசும். சிங்களம் சொல்லித் தருவார். என்னட்டத் தான் அவர் தமிழ் படிக்கிறவர். கன்ரீன் ரொபியள் எல்லாம் எனக்குத் தான்.’
தீபன் சொல்லச் சொல்ல எங்கும் சரியான விருப்பம் வந்துது. எவ்வளவு நல்லாயிருக்கும் சுயிங்கம் ஸ்டிக்கர் ரொபி நூறு ரூவாய்த்தாள்………..ஒருக்காப் போய்ப் பாப்பம்.
பதினொரு மணியப்பிடி தீபன் ரோட்டடிக்குப் போய் தெரிஞ்ச முகங்கள் நடமாடுதோ எண்டு ரெக்கி பாத்தான். ஒருத்தரும் இல்லாத ஊட்டில சடாஸெண்டு பொயின்ற்றுக்குள்ள போட்டான் - என்னையும் இழுத்துக்கொண்டு. நான் முழி முழியெண்டு முழிச்சுக்கொண்டு நிண்டன். ஆமிக்கார மாமா என்னை ஆரெண்டு தீபனிட்ட கேட்டிச்சினம். ‘தீபன் மை பிரெண்ட்’ எண்டு இங்கிலிசு பேசினான். ஆமி மாமா என்ர கொட்டயப் பிடிச்சு நசிச்சு ”ஆ! குண்டு பொம்.” எண்டார். தீபனும் மற்ற மாமாவும் விழுந்து விழுந்து சிரிச்சினம். தீபன் அவரை பண்டா அங்கிள் எண்டு கூப்பிடச் சொன்னான். பண்டா மாமா அதில நிண்ட இன்னொரு மாமாட்ட என்னமோ சொல்லிட்டு எங்கள் இரண்டு பேரையும் பங்கருக்க கூட்டிப்போனார். தீபன் சொன்னது மாதிரியே அவற்ற குcensored வாழைப்பழம் மாதிரிப் பெரிசு தான். ஆனா அவற்ர நிறம் சிவப்பு ஏன் மணி மட்டும் கறுப்பு எண்டது தான் எனக்குப் பெரிய சந்தேகம். அதின்ர மணம் எனக்குப் பிடிக்கவே இல்லை. மாமா கொஞ்சினது தடவினது எல்லாம் நல்லா இருந்துது. ஆனா கடைசியா மணியிலேர்ந்து வந்தது தான் எனக்குப் பிடிக்கேல்லை.உண்மையாவே அரியண்டமா இருந்துது. துப்பிப் போட்டன். பண்டா மாமா கன்னத்தில தட்டிச் சிரிச்சுப் போட்டு ஒதுக்கப் போய் சூச்சா விட்டார். எனக்கு ஒங்காளம் ஒங்காளமா வந்துது. தீபனப் பாத்து நெருமினன். ‘என்னடா இது மூக்குச் சளி மாதிரி…..ச்சீ..!’ அவன் தனக்கும் முதல்ல இது போலத்தான் இருந்தது எண்டு சமாதானம் சொன்னான். எனக்கு அழுகை அழுகையா வந்துது. ஆனா ஆமி மாமா ஐஸ்கிறீமுக்கு காசு தந்தகொண்ண கோபமெல்லாம் காணாமப் போட்டுது.
இதுக்குப் பிறகு கிழமையில இரண்டு மூண்டு தரம் நான் சென்ற்றிக்குப் போகத் தொடங்கீட்டன். ஒரு நாள் பண்டா மாமா சிங்களத்தில என்ர பேரை எழுதித்தந்தார். வகுப்பில அத்தனை பேருக்கும் காட்டி சேட் கொலரைத் தூக்கி விட்டன். தீபனை விட நான் நல்ல பாஸ்ராவே சிங்களம் படிச்சிட்டன். பண்டா மாமா சில நேரம்தான் சூப்பச் சொல்லுவார். பிறகு சின்னப்பிள்ளயள் தமிழ்கதைக்கிற ஸ்ரைல்ல கதை சொல்லுவார். மடியில ஏத்திவச்சு முள்ளுத் தாடியால உரஞ்சி உரஞ்சி சிரிப்பார். பிறகு பேசாமல் இருப்பார். ஒருக்கா கட்டிப் பிடிச்சு அழுதவர். அவர் சொல்லித்தந்த பாட்டுப் போல எங்கட மிஸ்ஸும் ஒரு பாட்டுச் சொல்லித்தந்தவா - குருவிக் குஞ்சே குருவிக் குஞ்சே எங்கே போகிறாய்…. நான் சிங்களப் பாட்டை தமிழில கொப்பின்ர பின்பக்கம் எழுதி வச்சிருந்தன்,

குருளுப் பஞ்சோ குருளுப் பஞ்சோ
கோய்பத யன்னே..
கொட்டல கொட்டல தான்ய கபலி
கன்னட்ட யன்னே.

புஞ்சிலன் பட்டியோ புஞ்சிலன் பட்டியோ
கொய்பத யன்னே
கொந்தட்ட இதுனு அம்பக்கொட்டியக்
கன்னட்டயன்னே

எலுபட்டியோ எலுபட்டியோ
கோய் பதயன்னே
நுக கொல கலாத்துறுன்
கன்னட்ட யன்னே

புஞ்சி பபோ புஞ்சி பபோ
கொய்பத யன்னே
ஸ்கோலட்டக் கொஸ்பாட கிய
கரனட்ட யன்னெ
*
நானும் தீபனும் இதயெல்லாம் ராஜிட்ட சொல்ல அவன் கள்ளச் சிரிப்புச் சிரிச்சுக் கொண்டே கிணத்தடிக்கு குளிக்க வாற ஆமி மாமாக்கள் பற்றிச் சொன்னான். அசுகிடாக் கள்ளன்.
நிறய விளையாட்டுச் சமான்கள் ரொபியள் கண்டோசுகள். எங்களுக்குச் சரியான சந்தோஷம்.
ஆமி மாமாக்கள் ஜான் அண்ணாவுக்கு நிறய வீடியோ கொப்பியள் குடுத்திச்சினம். ஜானண்ணா அதயெல்லாம் எங்களுக்கும் போட்டுக் காட்டினான். ஆம்பிளயளும் பெம்பிளயளும் உரிஞ்சாங் குண்டியோட வருவினம். அவை செய்யுற ஒவ்வொண்டுக்கும் ஜானண்ணா பேர் சொல்லித் தந்தான். அவனோட ஓ.எல் படிக்கிற அண்ணை மாரும் வந்திருந்து படம் பாக்கிறவை. அந்தப் படங்கள்ல வாற மாதிரி ஜானண்ணா ஒருநாள் ஆட்டிக் காட்டினான். எங்களுக்கு அது ஏலாமப் போட்டுது. நாங்கள் சாமத்தியப் படேல்லை எண்டு எல்லாருஞ் சேந்து நக்கலடிச்சாங்கள்.
எங்களுக்கு கோபம் கோபமா வந்துது. ஆமிக்கார மாமாட்டப் போய் அவனச் சுடச் சொன்னம். ஆமி மாமா சிரிச்சிட்டு எல்லாருக்கும் சுயிங்கம் தந்தார். அவர்லயும் எங்களுக்கு கோபம்.
இந்தக் கோபம் பண்டா மாமா வெளிச்சக் கூடுகளைத் தந்த கொண்ண எந்தப் பக்கமா போச்சுது எண்டே தெரியேல்லை. வெள்ளை நிறத்தில நல்ல வடிவான வெளிச்சக்கூடுகள்.
சரி அதை விடுங்கோ. விஷயத்துக்கு வருவம் உங்களுக்கு வெள்ளைக்கலரில வடிவான வெளிச்சக் கூடுகள் வேணுமெண்டா அடுத்த சனி தீபன் வீட்ட வாங்கோ………
நாங்கள் உங்களை ஒரு இருண்ட பங்கருக்கை கூட்டிப் போவம்.
அதுக்குப் பிறகு வடிவான வெள்ளை நிற வெளிச்சக்கூடுகள் உங்களுக்குக் கிடைக்கலாம்,
*

~அமெளனன்